Welk type Facebookgebruiker ben jij?

Je hebt de actieve gebruikers die dagelijks of meer posten. De slapers waarvan je nog amper wist dat je hem of haar in je vriendenlijst had staan. De gamers waarvan de spelverzoeken zich eindeloos blijven opstapelen. De moeders die hun kinderen steeds in de spotlight plaatsen… Elk type gebruiker vindt op Facebook wel zijn of haar gading. Maar tot welk type behoor jij? Of ben je een mix van meerdere types? We plaatsen niet graag mensen in hokjes, maar bij deze post lieten we ons een goed gaan. Hieronder een overzicht van de opvallendste type Facebookgebruikers.

De Stalker

Deze gebruiker lijkt niet actief op Facebook, maar gebruikt het social media platform eerder om mensen in de gaten te houden. Bots je toch eens op hen in “real life”, ben je wellicht verrast hoeveel deze persoon over jou weet. Ook online hebben stille waters dus diepe gronden.

De Babyboomer

Je kent hen wel, de generatie Babyboomers die vlak na de oorlog geboren werd. Deze 55-plussers ontdekken steeds meer de weg naar Facebook. Via hun profiel hebben ze een handvol vrienden, ook vaak babyboomers of familieleden. Deze groep gebruikt Facebook voornamelijk om contact te houden met hun kinderen of om up-to-date te blijven van de laatste vorderingen van hun kleinkinderen.

De Newbie

Deze gebruiker is erg actief op Facebook en helemaal mee met de laatste trends. Hij / zij neemt regelmatig selfies met de nieuwe technologische speeltjes. Het liefst zou deze gebruiker alles ‘liken’ en van elke online gebeurtenis rechtstreeks op de hoogte gebracht worden. Dit type vind je dag en nacht online. Ook op de eettafel heeft de smartphone een vaste stek, tot grote ergernis van tafelgenoten.

De Mama’s

Zo goed als elke glimlach van de kleine (b)engel wordt digitaal vastgelegd en gedeeld. De eigen profielfoto wordt al snel ingeruild voor een kiekje van zoon- of dochterlief. Eigen kind, schoon kind en dat mag heel de wereld weten. Dit geld trouwens ook voor sommige dierenliefhebbers. Vervang hierbij in bovenstaande regel ‘kind’ door ‘kat/hond…’ etc.

De Gamers

Net zoals de Newbie vind je deze type gebruiker dag en nacht online. Ze hangen echter niet gekluisterd aan hun smartphone, maar aan hun pc. De gamer zijn of haar profiel geeft een overzicht van de behaalde highscores in ‘Crystal Island’, ‘Pudding Pop’, ‘Pepper Panic’ etc. Het begon ooit met Farmville, maar nu versturen deze gebruikers meer verzoeken dan je lief is.

De Slapers

Er zijn heel wat ‘slapende’ accounts op Facebook. Dappere Babyboomers die er ooit aan begonnen maar uit schrik om hun privacy bloot te geven weer afhaakten. Mensen die enkele posts op hun profiel plaatsten maar algauw ontdekten dat het niets voor hun was. Deze profielen hebben vaak geen profielfoto en bevatten een minimum aan informatie.

De over-sharers
Sharing is caring! Als je op 5 sterren restaurant bent kan het uitzicht van je maaltijd wel eens interessant zijn. Maar weinig mensen hebben boodschap aan de inhoud van je ontbijt, middag- en avondmaal. Dit geldt ook met emoties. Liefdesverdriet is vreselijk en natuurlijk draait het op social media niet enkel om happiness. Maar elke dag je emoties online gooien (gevolgd door een reeks emoticons) is ook niet goed. Deze gebruiker heeft geen enkel probleem met privacy.

Advertenties

Mengelmoes

Ken je dat gevoel? Het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden… Ik had dit jaren aan een stuk. Een machteloos gevoel, wat me soms zowel kwaad als droef maakte.

Het is niet de bedoeling om mijn medisch dossier online te gooien, maar ik hoop met deze blog ergens mensen te helpen. Ik weet dat mijn verhaal geen zeldzaamheid is. Doorheen het afgelopen jaar kwam ik steeds vaker mensen tegen die zich ook ergens tussen de kast en de muur begaven.

Mijn eerste klachten begonnen reeds 10 jaar geleden. Ik at en snoepte graag, maar had vaak darmklachten en bleef erg mager. Al erg snel werd “spastisch colon” genoemd. Onder die term kreeg ik medicatie voorgeschreven en werd ik naar huis gestuurd. De medicatie greep echter niet aan en doorheen de jaren waren er momenten dat de pijn niet te harden was.

In 2010 greep men uiteindelijk dan toch in met een ademtest om te controleren of ik niet lactose-intolerant was. Wat ik niet wist was dat mijn toenmalige huisarts deze had opgestuurd naar Leuven en vervolgens haar praktijk verhuisde. De uitslag verdween spoorloos uit mijn medisch dossier. De huisarts verzekerde me echter dat de uitslag negatief was, anders had ze me de resultaten voorgelegd en ingegrepen.

Jaren gingen voorbij en een keer belandde ik zelfs op spoed. De specialist vroeg me wat ik als laatste maaltijd gegeten had en reageerde met “maar jij bent lactose-intolerant”. Ik antwoordde al snel dat ik daar recentelijk op getest was en dat de uitslag negatief was. Einde van die stelling, maar helaas niet het einde van mijn klachten.

Afgelopen zomer werden de klachten ernstiger. Mijn huisarts geloofde me niet. Ook niet wanneer ik vertelde dat de medicatie tegen spastisch colon niet aansloeg. Het was de stress als zelfstandige, het zat tussen mijn oren en ik fixeerde me er te hard op. Ik leefde toch gelukkig en moest kijken naar mensen met Fibromyalgie, die hadden het pas erg. Ik kreeg geen doorverwijzing meer naar een specialist omdat het verhaal voor haar eindigde. In die periode kwam na 3 jaar mijn latose-test bovendrijven, die wel positief bleek te zijn wat voor mij een deur opende.

Ik nam met het verhaal van mijn huisarts echter geen genoegen en trok naar een andere arts. Daar kreeg ik wel een doorverwijzing naar een specialist in Herentals die mijn klachten gelukkig ernstig nam. Een test en een week later bleek ik enorm intolerant aan Fructose te zijn. De maximumwaarde van 20 op de ademtest werd grondig overschreden met een waarde van 130. Van de test alleen al was ik behoorlijk ziek. Na jaren van het kastje naar de muur gestuurd te worden weet ik sinds vandaag dat mijn klachten (en andere kwaaltjes) het gevolg zijn van lactose en fructose intolerantie. Volgende week heb ik een eerste afspraak met een voedseldeskundige en start ik met het FODMAP-dieet.

Wat een einde bij mijn huisarts was, was voor mij gelukkig een nieuw begin. Geef dus nooit te snel op als het gaat om je eigen gezondheid, want je beseft al snel dat dat het àllerbelangrijkste is en je leven stevig kan beïnvloeden.

These are a few of my favorite teas

Ik lust geen koffie. De smaak wist me in het verleden nog nooit te bekoren en daarom zweer ik al enkele jaren trouw aan mijn kopje thee. Niet ‘s ochtends maar ‘s avonds vind je me het vaakst terug met een tas thee in de handen. De “Sleepytime” thee van Celestial Seasonings is mijn trouwe badpartner. De ultieme combinatie om heerlijk te ontspannen voor het slapengaan. Want ik ben helaas een piekeraar eerste klasse.

Een tweede favoriet die me tijdens de winterdagen vaak geholpen heeft, is de Lemon & Ginger thee van Clipper Tea. Deze thee is ideaal om allerlei verkoudheidskwaaltjes en keelpijn te bestrijden. Toeval of niet dat beide merken 100% natuurlijk zijn en bovendien hun waar mooi weten te verpakken. Alleen al voor de doosjes zou ik al hun theesoorten kopen en een open keukenkast installeren.

Wat is jullie favoriete thee?

Het leven zoals het is: 3 jaar zelfstandige

LinkedIn wenste me afgelopen week proficiat met mijn ’3de verjaardag bij Think Tomorrow’. Even tijd om stil te staan en terug te blikken op 3 jaar ‘zelfstandigheid’. Hieronder het verhaal van mijn eerste stappen met een zelfstandig statuut.

Start!

‘Ooit wil ik een eigen bedrijfje hebben’ zei ik toen mijn eerste werkgever vroeg wie ‘Emma was binnen 5 jaar’. Dat was tijdens mijn sollicitatiegesprek. De werkgever vond me ambitieus en ik had mijn eerste job in de reclamesector beet.

Dat idee dat ik ‘ooit iets van mezelf wou opbouwen’ bleef. Het bedrijf onderging een herstructurering en enkele nieuwe werkkrachten vielen daarbij van de kar. Ook ik ontving mijn ontslag, wat later weer ingetrokken werd. Dat deed me beseffen dat er in het leven weinig zekerheden zijn.

Vriendinnen verklaarde me voor gek ‘ga voor de overheid werken’ scandeerde de omgeving. Alsof ik de invulling van mijn leven zou opofferen voor een goed pensioen, wie weet hoe snel het om is… Werken doe je 8u per dag, 40u per week, 40 jaar lang. Als je daar de totale som van maakt kun je maar beter je werk écht graag doen.

De eerste maanden

De eerste maanden zijn vol onzekerheid. We investeerden een minimum kapitaal in onze zaak, waar we meteen een (tweedehands) wagen van kochten. Een halvering van budget, maar noodzakelijk. Met een fiets kom je niet ver. In de omgeving raakte onze opstart bekend. Enkele investeerders klopten op de deur, maar speelden in op onze onzekerheid. Het gaf een slecht gevoel. We besloten met 2 door te zetten, wat uiteindelijk ook het doel bij opstart was.

Ik ben overigens tot de dag van vandaag erg blij dat ik niet alleen de stap heb gezet, maar kon rekenen op Kevin. Tijdens de eerste maanden hield ik me bezig met naamsbekendheid op te bouwen en Think Tomorrow een sterke branding te geven. Moeilijk, zonder klanten of referenties. Nog moeilijker was prospectie. Want hoe kon je iets verkopen dat amper een week bestond?

De eerste klanten

Gelukkig kregen we het vertrouwen van DmLights en DCM, onze 2 eerste klanten, waar we vandaag nog steeds enorm graag voor werken. Je merkt dat de opbouw van je klantenportefeuille voor een sneeuwbal-effect zorgt. De ene referentie brengt je in contact met weer heel wat andere bedrijven.

Bij opstart werd me verteld dat ‘de kleintjes voor de kleintjes werken en de groten voor de groten’. Dit klopt niet. Je moet jezelf altijd onderscheiden in je eigen talent en de kwaliteit van je product en dienstverlening. Zo werkten Kevin en ik tijdens het eerste jaar al voor enkele grote merken. De grootte van je firma telt niet, het draait om talenten en wat je ermee doet.

Het eerste loon

In het begin is het erg schrikken van de hoge lasten die een zelfstandige betaalt. Hiermee wil ik geen klaagzang inluiden, maar als werknemer was ik me niet bewust van de hoge sociale bijdragen per kwartaal. In ruil krijg je helaas niets terug. Bij ziekte, zwangerschap of pensioen kan je niet rekenen op een uitkering. Ook besef je dat vakantiegeld en ‘een dertiende maand’ leuke extraatjes waren. In de plaats van dat laatste krijg je in december vaak een afrekening, zowel het 4de kwartaal als het aanslagbiljet van de belastingen vallen dan privé voor je in de bus.

Je weet waarvoor je werkt. De verantwoordelijkheid brengt een spanning mee, maar is toch erg fijn. In januari 2011 ontving ik mijn eerste loonbrief. Kevin ondertekende hem met ‘Proficiat’ en de datum. Een habbekrats, maar wel een bedrag waar je elke cent letterlijk zelf van verdiend hebt.

Waarom?

Als ik de tijd terug zou draaien zou ik dezelfde keuzes maken. Zelfstandige zijn geeft een bepaalde kick. Je leeft voor je werk en je werkt voor je leven, maar elke stap voorwaarts geeft kriebels. Ik heb Think Tomorrow altijd vergeleken met een kind. Je bent trots op elke stap voorwaarts en ziet je bedrijf als het ware groeien en volwassen worden. Als het valt of ziek wordt ben je bezorgd, maar doe je er alles aan om het snel te genezen.

Realistisch heb ik altijd het ‘worst case scenario’ in mijn achterhoofd gehouden. Maar dan kan ik op het einde van de rit mezelf niet verwijten dat ik het niet éénmaal geprobeerd heb. Onder het motto ‘beter proberen en dan falen, dan niet te proberen en sowieso te falen’ gaf ik 3 jaar geleden mijn vast werk op.

Tips

De tips die ik aan elke starter wil geven:

  • Durf een zaak samen met iemand anders op te starten. Wees er van bewust dat je echt een huwelijk met elkaar aangaat (in goede en slechte tijden), dus zorg ervoor dat je de persoon echt vertrouwt en volledig kent. Je ondertekent samen een contract bij de notaris en neemt samen de verantwoordelijkheid. Kevin en ik verschillen enorm en hebben onze eigen sterktes en zwaktes. Daarom vullen we elkaar net goed aan. In goede en slechte tijden sta je er op zakelijk vlak niet alleen voor en ‘good things are even better when shared’.
  • Investeer in je eigen branding. Een bevriend ondernemer zei bij opstart dat ooit de dag komt dat je geen tijd meer hebt om aan je eigen naamsbekendheid te werken. Een teken dat het goed gaat met je bedrijf, maar het blijft ontzettend belangrijk om je eigen branding te onderhouden.
  • No guts, no glory telt letterlijk. Heb lef en durf investeren in werkmiddelen en personeel, ook al bijt dat soms even in je cash flow.
  • Maak waar wat je verkoopt, tevreden klanten zijn trouwe klanten. Lucht verkoopt niet, kennis waar je niet over beschikt evenmin.
  • Neem voldoende vakantie. In de beginfase erg moeilijk, maar neem als zelfstandige voldoende rust en vakantie. Blijven doorwerken keert op een dag tegen je en dan is de weg terug erg moeilijk.

Tot slot, geniet van de rit. Soms gaat het snel, soms is er een looping waar je even niet goed van bent, je weet nooit waar je uitkomt maar uiteindelijk draait het allemaal om passie en geluk.

ThirdLove bepaalt je cupmaat via een selfie

Een BH online kopen? Zonder het nodige paswerk geven vrouwen er niet zo snel geld aan uit. ThirdLove, een Amerikaanse webshop, speelde hierop in en belooft gebruikers de ideale BH. Via een applicatie op je smartphone bepalen ze d.m.v. twee eenvoudige foto’s welke cupmaat je hebt in hun e-shop. Handig! Want zoals we vaak merken stemt een B75 van het ene merk niet overeen met een B75 van een ander merk.

Thirdlove lanceerde gisterenochtend hun applicatie in de iOS App store en kon meteen rekenen op groot succes. Het principe is eenvoudig: je neemt een foto van voor- en zijkant, wat de applicatie omzet in een 3D beeld. Een handige video toont je waar je je smartphone exact moet houden en hoe je tot een nauwkeurig resultaat komt. Na het onthullen van je exacte maten word je op je mobieltje meteen doorverwezen naar de shop en krijg je BH’s in allerhande kleuren en stijlen voorgesteld.

Helaas krijg je enkel toegang tot de applicatie wanneer je je telefoonnummer invoert. Momenteel is deze dus nog niet beschikbaar in Nederland en België. Maar het idee is erg innoverend en eveneens inspirerend voor Europese webshops. Passen we binnenkort gewoon via onze smartphone?

Easy cooking: Kipspiesjes met ovengroenten

Vrees niet. Mijn blog wordt heus geen kookblog. Enkel staat sinds de diagnose Lactose-intolerantie ‘fresh & healthy food’ toch wel centraal. Daarom probeer ik mijn kookhorizonten te verleggen en scheur ik regelmatig (lactosevrije) recepten uit. Deze keer was het een gerechtje uit de Libelle dat mijn aandacht trok. Toen de vriend zich stond uit te leven op de squashbaan leek het me het ideale moment om me nog eens aan een ovenschotel te wagen. Enkel werden 20 minuten voorbereiding er 30, en 40 minuten oven er een kleine 60. Laat je dus niet vangen door misleidende ondertitels van zulke recepten.

Wat heb je nodig voor 2 personen:

  • 2 kipfilets (of een 400g kipfilet-blokjes)
  • 500g aardappelen
  • 1 courgette
  • 1 klein bakje kerstomaten
  • 1 rode uit
  • 4 tenen knoflook
  • 5 takjes (verse) tijm
  • 1 el gedroogde oregano
  • olijfolie
  • peper
  • zeezout

Recept:

  1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
  2. Pel de knoflook. Schil de aardappelen en snij ze in plakjes.
  3. Doe ze in een ovenschaal, samen met de knoflook, tijm, oregano, peper, zout en enkele eetlepels olijfolie. Schep om.
  4. Spoel en droog de kerstomaten. Spoel de courgette en snij in stukken (kwartjes). Pel de ui en snij in partjes.
  5. Snij de kip in blokjes en kruid ze af met peper en zout.
  6. Prik ze afwisselend met de courgette, ui en kerstomaten op spiesjes (satéstokjes dus).
  7. Besprenkel met olijfolie en leg ze bij de aardappelen. Zet (minstens) 40 minuten in de oven.
  8. Uiteindelijk krijg je een heerlijk geurende keuken en deze ovenschotel als resultaat.

Smakelijk!

Easy cooking: Stoofvlees op Provençaalse wijze

Afgelopen zondag trokken de vriend en ik naar wekelijkse gewoonte naar de markt in Herentals. Omdat het buiten kouder wordt, is het de ideale tijd om het binnen des te gezelliger te maken. Na de ontdekking dat ik last heb van voedselintoleranties (zoals lactose), hebben we het nieuwe voornemen om meer te koken met verse producten. Hieronder vind je alvast het recept voor een overheerlijk provençaals stoofpotje dat bovendien erg eenvoudig te bereiden is. Gevonden in de folder van de Delhaize, maar getest en goedgekeurd ten huize Chat’eau Stemma.


Benodigheden:stoofvlees
Een goede pot zoals Creuset helpt je een heel eind op weg.

  • 2 uien
  • 1 rode en 1 gele paprika
  • 1kg heel mager rundstoofvlees
  • 2 eetlepels bloem
  • 1 eetlepel gedroogde oregano
  • 1 blik gepelde tomaten in blokjes (400g)
  • 2 tenen knoflook
  • 1 vetarm rundbouillonblokje
  • een handvol verse basilicumblaadjes
  • een ‘noot’ boter (in mijn geval lactosevrij – alpro)
  • 4 eetlepels olijfolie
  • peper en zout

Recept:

  1. Fruit de gesnipperde uien en de reepjes gesneden paprika’s in 3 eetlepels olijfolie in een stoofpot op een zacht vuur. Zet het deksel op de pot en laat stoven.
  2. Verwarm ondertussen de boter en 1 eetlepel olijfolie in een grote pan met antikleefbodem. Bak er de blokjes vlees in bruin op een hoog vuur.
  3. Bestrooi de groenten met bloem en oregano, meng 1 minuut, voeg vervolgens de tomatenblokjes toe. Vul het lege blik volledig met warm water en doe er de helft van in de stoofpot. Meng en voeg het vlees toe, de geperste knoflooktenen en het verkruimelde bouillonblokje. Giet het resterende water in de pan waarin het vlees gebakken werd, roer de aanbaksels los en doe alles bij de stoofpot.
  4. Laat met deksel 1 uur en 30 minuten op een heel zacht vuur sudderen, roer af en toe goed.
  5. Breng op smaak met peper en zout, bestrooi met fijngehakte verse basilicum en serveer met gebakken aardappelen of verse pasta.

Smakelijk!