Easy cooking: Kipspiesjes met ovengroenten

Vrees niet. Mijn blog wordt heus geen kookblog. Enkel staat sinds de diagnose Lactose-intolerantie ‘fresh & healthy food’ toch wel centraal. Daarom probeer ik mijn kookhorizonten te verleggen en scheur ik regelmatig (lactosevrije) recepten uit. Deze keer was het een gerechtje uit de Libelle dat mijn aandacht trok. Toen de vriend zich stond uit te leven op de squashbaan leek het me het ideale moment om me nog eens aan een ovenschotel te wagen. Enkel werden 20 minuten voorbereiding er 30, en 40 minuten oven er een kleine 60. Laat je dus niet vangen door misleidende ondertitels van zulke recepten.

Wat heb je nodig voor 2 personen:

  • 2 kipfilets (of een 400g kipfilet-blokjes)
  • 500g aardappelen
  • 1 courgette
  • 1 klein bakje kerstomaten
  • 1 rode uit
  • 4 tenen knoflook
  • 5 takjes (verse) tijm
  • 1 el gedroogde oregano
  • olijfolie
  • peper
  • zeezout

Recept:

  1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
  2. Pel de knoflook. Schil de aardappelen en snij ze in plakjes.
  3. Doe ze in een ovenschaal, samen met de knoflook, tijm, oregano, peper, zout en enkele eetlepels olijfolie. Schep om.
  4. Spoel en droog de kerstomaten. Spoel de courgette en snij in stukken (kwartjes). Pel de ui en snij in partjes.
  5. Snij de kip in blokjes en kruid ze af met peper en zout.
  6. Prik ze afwisselend met de courgette, ui en kerstomaten op spiesjes (satéstokjes dus).
  7. Besprenkel met olijfolie en leg ze bij de aardappelen. Zet (minstens) 40 minuten in de oven.
  8. Uiteindelijk krijg je een heerlijk geurende keuken en deze ovenschotel als resultaat.

Smakelijk!

Advertenties

Easy cooking: Stoofvlees op Provençaalse wijze

Afgelopen zondag trokken de vriend en ik naar wekelijkse gewoonte naar de markt in Herentals. Omdat het buiten kouder wordt, is het de ideale tijd om het binnen des te gezelliger te maken. Na de ontdekking dat ik last heb van voedselintoleranties (zoals lactose), hebben we het nieuwe voornemen om meer te koken met verse producten. Hieronder vind je alvast het recept voor een overheerlijk provençaals stoofpotje dat bovendien erg eenvoudig te bereiden is. Gevonden in de folder van de Delhaize, maar getest en goedgekeurd ten huize Chat’eau Stemma.


Benodigheden:stoofvlees
Een goede pot zoals Creuset helpt je een heel eind op weg.

  • 2 uien
  • 1 rode en 1 gele paprika
  • 1kg heel mager rundstoofvlees
  • 2 eetlepels bloem
  • 1 eetlepel gedroogde oregano
  • 1 blik gepelde tomaten in blokjes (400g)
  • 2 tenen knoflook
  • 1 vetarm rundbouillonblokje
  • een handvol verse basilicumblaadjes
  • een ‘noot’ boter (in mijn geval lactosevrij – alpro)
  • 4 eetlepels olijfolie
  • peper en zout

Recept:

  1. Fruit de gesnipperde uien en de reepjes gesneden paprika’s in 3 eetlepels olijfolie in een stoofpot op een zacht vuur. Zet het deksel op de pot en laat stoven.
  2. Verwarm ondertussen de boter en 1 eetlepel olijfolie in een grote pan met antikleefbodem. Bak er de blokjes vlees in bruin op een hoog vuur.
  3. Bestrooi de groenten met bloem en oregano, meng 1 minuut, voeg vervolgens de tomatenblokjes toe. Vul het lege blik volledig met warm water en doe er de helft van in de stoofpot. Meng en voeg het vlees toe, de geperste knoflooktenen en het verkruimelde bouillonblokje. Giet het resterende water in de pan waarin het vlees gebakken werd, roer de aanbaksels los en doe alles bij de stoofpot.
  4. Laat met deksel 1 uur en 30 minuten op een heel zacht vuur sudderen, roer af en toe goed.
  5. Breng op smaak met peper en zout, bestrooi met fijngehakte verse basilicum en serveer met gebakken aardappelen of verse pasta.

Smakelijk!

De Herentalse huizenmarkt

De vriend en ik zijn er nog niet klaar voor. Lees: we zijn nog maar een half jaar geleden verhuisd en leven nog steeds tussen enkele dozen (mijn schuld). Desondanks houd ik stiekem al een tijdje de Herentalse huizenmarkt in de gaten. Ik heb altijd al graag naar huizen gekeken, dacht er een seconde aan om een carrière richting immobiliën te starten (na mijn kinderdroom om treinbestuurder te worden) en kijk liever naar woon- dan kookprogramma’s.

Stiekem vind ik het fijn om digitaal in andere huizen binnen te kijken. Vaak voer voor de blog ‘Ugly Belgian Houses’, af en toe een pareltje. Betaalbare pareltjes zijn ontzettend zeldzaam in de historische hoofdstad van de Kempen, maar afgelopen vrijdag botste ik op eentje.

Een volledige gerenoveerd huisje in één van de leukste straten van Herentals: het verkeersvrije Begijnenstraatje dat uitmondt in het 13de eeuwse Begijnhof. Enkel bewoners mogen er met de auto in. Het huisje bevatte 2 slaapkamers, een grote zolder met vaste trap voor eventueel een 3de kamer, een grote kelder, diepe tuin, een kleine keuken (ssssst) en 5 huizen verder een school (wat voor- en nadelen heeft). Nieuwe verwarming, elektriciteit, vloeren, ramen etc. De vraagprijs: 209 000 euro.

Toen we er die avond voorbij wandelden lag de plaatselijke straatkat (snorretje genaamd) op de vensterbank te slapen en liet zich gedienstig aaien. De vriendelijke buren spraken ons aan en nodigden ons uit om hun huis (dat dezelfde structuur had) eens te bekijken. Met andere woorden: picture perfect, alsof ik in een melige tv soap was terechtgekomen.

Ik kon niet anders dan het huisje aan me voorbij laten gaan en dat deed het ook op welgeteld 1 dag. Een dikke banner met ‘optie’ prijkt nu op de foto en ik besef dat als ik me ooit écht op de huizenmarkt gooi, het dan een ware strijd zal worden de dag er weer een pareltje verschijnt. Maar Herentalse huizenmarkt, houd je maar klaar voor die dag…

Complexless

Complexen… Iedereen heeft er ooit wel eens last van. Als vrouw gaan die rond een bepaalde leeftijd meestal over het lichaam. De meerderheid zal zich afvragen waarom ik dit onderwerp aankaart, want ik ben toch erg mager gebouwd en moet naar niets zien.

Helaas -wat waarschijnlijk de meerderheid niet snapt- is mager zijn geen godsgeschenk. Omdat mensen denken dat ik daar bewust voor gekozen heb, wordt je er elke keer weer op benadrukt.

“Je eet toch wel genoeg?” “Er is niets mis met wat dikker te zijn.” “Je hebt toch geen anorexia?” tot een pijnlijke “Gone with the wind” als bijnaam op de middelbare school. Het kwam tot een punt dat ik naar de dokter stapte om te vragen wat ik kon doen om bij te komen. Helaas waren er geen gezonde opties en waren mijn groei- en gewichtscurves in balans. Mijn gewicht nam toe naarmate mijn groei, enkel lag ik net onder het gemiddelde.

Het was geen pretje. Meisjes die op jonge leeftijd bezig waren met dieeten, kapulteerde me vijandig tot magere sprinkhaan. Niemand leek te snappen dat ik daar niet voor koos en elke opmerking deed me enorm veel pijn. Als je als fijn gebouwd meisje eens een appel eet in plaats van zoetigheid, werd je bekeken net als een mollige persoon een vettige hamburger zou binnenschrokken. De link ‘je bent wat je eet’ wordt vaak te snel gelegd.

De laatste tijd voel ik me gelukkig beter in mijn vel. Nu mijn omgeving meer dan ooit begint aan kinderen heb ik me voorgenomen om van mijn laatste jaren als sprinkhaan, wandelende tak en plank te genieten. Dit weekend genoot ik van een heerlijk namiddagje all you can eat-BBQ-buffet op het lentefeest van mijn metekindje. De volgende dag ging ik op winkeltrip met Stijn en botste ik toevallig op een leuk rokje op de kinderafdeling van Jbc. In de paskamer bleek dat het grootste exemplaar perfect paste. Vandaag loop ik dan ook trots en vrolijk rond in mijn ‘kinderrokje’. Nah!

Upgrade

Afgelopen weekend deden de vriend en ik onze grootste gezamenlijke investering tot nog toe. Naast een wasmachine en droogkast kon ook een bed niet ontbreken in ons nieuwe stekje. We hadden al 2 bedden (waarvan er momenteel één in de slaapkamer staat en het andere in de logeerkamer terug te vinden is). Maar beiden hebben slechts een breedte van 140cm.

Breed genoeg, zou je kunnen zeggen. Helaas niet voor een onvaste slaper als ik… De slapeloze weken begonnen me echt te nekken, zowel lichamelijk als mentaal liet het slaaptekort zijn sporen na. Ook de vriend sliep onvast en kreeg (naast mijn ochtendhumeur) last van korte nachten.

Afgelopen zaterdag trokken we daarom richting Halle om een boxspring te bestellen. Niet zomaar een boxspring, maar eentje van 180cm breed met een dikke 2-persoonsmatras met hypoallergeen materiaal doorstikt.

Het is nog even aftellen naar de levering, maar we kijken alvast ontzettend hard uit naar onze nieuwe inwoner!

Hokt samen!

Samenhokken, samenwonen, samenhuizen…

Vanaf 24 maart delen de vriend en ik hetzelfde adres -wat vandaag nog geofficialiseerd wordt op het administratief centrum, wat overigens uiterst vervelende openingsuren heeft voor de werkmens-.

We verhuisden de afgelopen weken als gek en raakten bevriend met de mensen van het containerpark en de kringwinkel waar we wekelijks passeerden. Voornamelijk uit mijn woonst kwam heel wat rommel. Helaas nog steeds van de vorige bewoner, wat kommer en kwel naar boven bracht. Maar afgelopen donderdag liet ik netjes mijn sleutel achter, in een leeg huis, waar ik toch wel 3 jaar woonde.

Stilaan verdwijnen de kartonnen dozen en wordt er elke dag wel weer een kast gevuld. Een vermindering van karton geeft een directe vermeerdering van gezelligheid. Zo eenvoudig als 1+1=2 was het verhuizen helaas niet. We werden samen geveld door buikgriep (op de dag van de verhuis had ik al 2 dagen niet meer kunnen eten) en ook de sneeuw was een ongewenste bezoeker.

Gelukkig keerden de seizoenen. Gisteren zaaiden we gezellig samen het gras, gevolgd door een fris glaasje in de tuin. Ook de 2 katachtigen zijn volledig geacclimatiseerd en kijken uit naar hun vrijlating. Ondanks dat het verplichte huisarrest nog enkele weken duurt, oefenen ze actief op hun lokroep naar vogels.

Na een grijze winter schijnt (alvast figuurlijk) volop de zon. Huisje, tuintje, boompje, beestje… en een geweldige vriend. Meer kan ik me niet wensen.

Hier een eerste kiekje uit Chat’eau Stemma.

Vaarwel wijsheid!

Lange tijd stond het op mijn to-do-list: het verwijderen van mijn wijsheidstanden. Sinds het dragen van mijn blokjes (toen ik een jaar of 14 was) werd er over gesproken, maar nooit had ik de moed of motivatie om ze te laten verwijderen. Een jaar geleden besloten die kanjers van tanden toch door te breken. Ik had er weinig last van, maar omwille van hygiënische redenen (moeilijk te poetsen) liet ik gisteren preventief de eerste 2 verwijderen.

De ingreep zelf was snel achter de rug, maar blijft een ontzettend smerig boeltje. Terwijl je met je mond open ligt voel je je wijsheidstanden tijdens het verwijderen breken. Krakend bot vlakbij je oor, de draad die tijdens het hechten op je gezicht ligt, het verwijderen van bloedspatten op je kin na afloop en vervolgens nog uren bloed spugen.

Been there, done that… and is going to do it again…

12 Februari worden de overige 2 wijsheidstanden verwijderd. Momenteel kijk ik er nog harder naar op nu die eerste trekking zo tegenviel. Met vriestemperaturen buiten kruip ik in de zetel in met een ijszak rond mijn hoofd. Nu de eerste Belgische sneeuw van 2013 is gevallen lijkt planking ook wel een optie.