Fruc(k) Fructose

Ik denk nog vaak aan hoe het toen begon. We lagen arm in arm in het gras onder de zon…

Zo begon het zeker niet, maar ik weet nog wel goed hoe het begon. Het was ‘s ochtends vroeg. Mijn maag gromde van de honger. Ik mocht niets eten tot ik de test gedaan had. Mijn ontbijt bestond uit een glas water waarin vruchtensuiker (fructose) opgelost werd. Vervolgens moest ik op bepaalde tijdstippen in tubes blazen, tot zeven keer toe. Daar was ik letterlijk wel even zoet mee.

Ik kiepte het glas kwiek achterover. De oplossing was zo zoet dat het mijn gehemelte prikkelde. Ik zette me neer in de zetel en bladerde doorheen de tv-opnames. De timer tikte en plots was het daar… Het gevoel dat ik al anderhalf jaar kende, maar geen enkele dokter wist te plaatsen. Waarna het al snel in het hokje tussen de oren en stress belandde. Moedeloos maakte het me.

Mijn lichaam begon te vechten tegen de vloeistof. Mijn maag draaide alsof ik net een wilde rit in een achtbaan achter de rug had. Mijn darmen leken de achtbaan zelve en al mijn prikkels werden geactiveerd. Ik kreeg het warm. Klammig stond ik op om naar het toilet te gaan. Ziek.

Eén dag later kreeg ik het verdict. Fructose intolerantie in een gradatie dat de ziekenhuisarts nog nooit had gezien. Vanaf een waarde van 20 beland je in de rode zone en ben je intolerant. Op mijn hoogtepunt (of noem het eerder dieptepunt) zat ik aan 151.

Het is nu meer dan een halfjaar geleden, maar ik weet nog goed hoe het begon. Toen ik vorige week tijdens het inpakken voor de verhuis op mijn uitslag botste, besefte ik weer hoe hard het mijn leven veranderde. Een begin van een zoektocht wat nog steeds een echte struggle blijft. Zeker omdat weinig artsen in België van deze intolerantie op de hoogte zijn. In Australië is het dan weer enorm gekend en de dokter in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen zegt dat het slechts een kwestie is van tijd.

Toch valt de zoektocht niet altijd even mee, blijft het gemis van zoet groot (chocolade, desserten, frisdranken) en vraagt het allemaal geduld. Dit artikel is zeker niet bedoeld als klaagzang want ik weet dat er duuzend ergere aandoeningen bestaan. Enkel was de lange periode voor de diagnose de zwartste in mijn leven. Zowel werken, uitstapjes als op reis gaan gingen me niet af. Het ziek zijn vrat aan me en ik omschreef mijn gevoel vaak als 3 dagen pukkelpop achter de rug te hebben, inclusief kater, enkel nu na nachten van 10u slaap.

Wat is het?

Normaal gesproken wordt fructose via een speciaal transport eiwit (de glucosetransporten GLUT-5) in de darmwandcellen opgenomen. Bij Fructose Malabsorptie is deze werking verstoord of ontbreken de eiwitten waardoor de fructose in hoge concentratie in de dikke darm terechtkomt met alle gevolgen vandien. Zowel misselijkheid, diarree, buikkrampen, spierpijn en (chronische) vermoeidheid zijn gekende klachten van deze intolerantie.

Wanneer mensen vragen in wat dan precies fructose zit, is “in alles” geen overdreven antwoord. Voornamelijk de aanwezigheid in gewone suiker maakt de zoektocht naar verdraagbaar voedsel erg moeilijk. Verder vind je fructose terug in fruit (appelen, peren, abrikozen, kersen, mango, perzik…), groenten (asperges, bloemkool, prei, maïs, champignons, ajuin, erwten, look…) tarwe (brood, pasta…) en als je dan de lactose intolerantie erbij neemt (melk, boter, kaas…) is de inspiratie naar een lekkere maaltijd snel zoek.

Om positief te eindigen heb ik het afgelopen halfjaar enorm veel geleerd van mijn lichaam. De pijn na een verkeerde maaltijd blijft enorm maar na wat gepuzzel vind ik vaak de oorzaak. Mijn verloren kilo’s zijn gelukkig bijna terug door suikervrij te eten (oh tegenstrijdigheid) en afgelopen winter kreeg ik opvallend minder bezoek van virussen.

Om informatie uit te wisselen met anderen en gemotiveerd te blijven tijdens de zoektocht, richtte ik enkele maanden geleden de Facebook pagina Lactose- en Fructosevrij leven op. Momenteel telt de pagina 56 fans met voornamelijk een sterke groei de afgelopen weken. Bij mijn laatste bezoek aan de huisarts, die voor mij nog nooit van de aandoening had gehoord, bleken er twee andere patiënten ook de diagnose gekregen te hebben en niet de deur uit te geraken.

Het is een kwestie van tijd, maar ook tijd is kostbaar. Mocht je twijfelen, aarzel niet om bij je arts ten rade te gaan voor een test. Je lichaam kennen en daarmee de symptomen gedeeltelijk zelf in de hand krijgen is het allemaal waard.

Advertenties

Vintage vondst

De vriend mag het aan den lijve ondervinden en ons huurhuis puilt er nu al van uit. Vintage doet mijn hartje sneller slaan.

Ik doe tegenwoordig niets liever dan snuisteren op rommelmarkten, garageverkopen of tweedehands winkels. Er poppen retro winkeltjes op als paddenstoelen uit de grond maar die probeer ik stellig te ontwijken. Waarom? Omdat de zoektocht naar die éne schat zo leuk is. Zo ook afgelopen kerstvakantie. Tijdens het inslaan van kerstcadeaus passeerden we een tweedehands winkel. Terwijl de vriend de auto bij een naburige carwash opblonk, nam ik uitgebreid de tijd om te snuisteren.

In één van de bakken trok een kapstok in de vorm van een aapje mijn aandacht. De vormgeving, het materiaal, de zwaarte… op de één of andere manier kon ik het niet loslaten en vond ik het kapstokje intrigerend. Even later op de avond, toen ik mijn laatste werk aan het afronden was, besloot ik online op zoek te gaan naar meer informatie rond de handtekening “WB”.

Tot mijn verbazing vond ik de ontwerper van de kapstok. Walter Bosse, zoon van kunstenaars, geboren in 1904 in Wenen waar hij kunstschool volgde. Hij was gespecialiseerd in keramiek en verkocht enkele werken aan de bekende Wiener Werkstätte bij Josef Hoffman. In 1940 begon hij te experimenteren door zijn figuren een zwart laagje te geven. Dit werd de “Black Golden” lijn genoemd waarvan hij ongeveer 3000 figuurtjes creëerde waar dus ook de kapstok deel uitmaakt.

De foto’s die ik terugvond brachten me naar veilingsites waar de prijzen hoog opliepen. Maar mijn aapje dat ik aan 2 euro kocht? Dat koester ik. Met zijn 70 jaar verdient hij een mooi pensioen en een plaatsje in ons nieuwe huis tussen alle andere vintage spulletjes met een verhaal.


Op de stoel bij Angelique #10jaarVIJF

Op zondag 9 november mocht ik met mijn lieve collega’s naar het verjaardagsfeest van de televisiezender VIJF. Omdat Joyce Poelmans persoonlijk blogt voor de zender (en daarnaast nog voor de superleuke blog BlabberBuzz schrijft), konden we op de gastenlijst voor deze exclusieve party. Aangekomen op de locatie mochten we meteen aansluiten bij de workshop van Angelique Vandewinkel, de visagiste die aan de zijde van Jani Kazaltis al heel wat gezichten onder handen nam.

Tijdens de 45-minuten-durende workshop mocht ik als proefdier fungeren, aangezien Angelique zocht naar een make-uploos model en dat, op de collega’s na, een zeldzaamheid bleek te zijn. Ik settelde me met een klein beetje angstzweet op de stoel en kreeg de volle lading; aan make-up welteverstaan. Collega Joyce Darimont noteerde alle stappen. Hieronder een kort (lang) overzicht:

  • 2x per dag reinigingsmelk aanbrengen d.m.v. cirkelvormige bewegingen te maken gedurende 1 minuut. Vervolgens goed afspoelen.
  • Lotion op een watje aanbrengen en daarmee je poriën sluiten.
  • Dagcrème aanbrengen.
  • Primer aanbrengen (de vloeibare versie, geen poeder).
  • Concealer gebruiken onder de ogen om wallen weg te werken en dit met een penseel goed uitsmeren.
  • Font de teint met een borsteltje aanbrengen.
  • Hydraterende spray gebruiken.
  • Oogschaduw aanbrengen met een borsteltje (best natuurlijke kleuren gebruiken).
  • Oogpotlood gebruiken net boven de wimpers. Vervolgens met een gommetje over het potloodlijntje gaan.
  • Conditioner Mascara gebruiken.
  • Mascara aanbrengen.
  • Wenkbrauwpoeder over je wenkbrauwen aanbrengen.
  • Blush aanbrengen met een borstel beginnend op je jukbeenderen en vervolgens naar boven toe werken.
  • Lipstick / lipgloss toevoegen.
  • Hals bijwerken met poeder.

In mijn dagelijkse agenda (en portemonee) nog geen plaats gevonden om deze 15 stappen te doorlopen. Maar de workshop geeft zeker voldoende inspiratie om tijdens de feestdagen eens een keertje toe te passen.

Zolang loop ik nog eventjes rond als Sneeuwwitje. Maar hey, zeg nu nog eens dat ik me niet afstem op de seizoenskleuren.

Mag ie?

Afgelopen week verschenen er artikels in de krant dat een minister met obesitas niet geloofwaardig is als minister van Volksgezondheid. We spreken dan over de befaamde Maggie De Block, haar achternaam inderdaad niet gestolen. In alle eerlijkheid heb ik er weinig problemen mee. Want wie kent haar ware verhaal? In een eerdere blog meldde ik al dat het tamelijk kort door de bocht is dat mensen zouden kiezen voor hun gewicht. Magere mensen moeten wat meer eten, mollige mensen wat minder. Je weet nooit welk verhaal er achter de persoon schuilgaat, dus op uiterlijk beoordeel ik niet graag. Erger vond ik voormalig minister van Cultuur Joke Schauvliege, wie tijdens een interview toonde dat ze weinig kaas van haar functie gegeten had. Maar genoeg gekritikasterd…

Afgelopen week zat ik bij een verzekeringsagent die me fiscaal advies gaf na de aankoop van onze nieuwe woonst. Een man wiens manier van klanten winnen me niet echt aansprak. Die van een agressieve / arrogante aanpak, wat me algauw dom deed voelen. Want neen, ik zet momenteel geen noemenswaardig groot bedrag opzij voor mijn pensioen. Met de recente aankoop van de woonst en verbouwingen voor de deur telt elke cent. Hij lachte met de huidige indeling van mijn groepsverzekering en vond gewaarborgd inkomen als zelfstandige niet van belang. Zeker niet tegenover pensioensparen omdat dat nu fiscaal voordelig is. Na anderhalf uur voelde ik me oprecht dom en bespot.

Echter liet de man als troost weten dat hij beseft dat verbouwingen zwaar zijn. Door een immense boete die hij aan de fiscus moest betalen liggen zijn verbouwingen al geruime tijd stil. Inzake financiën en verzekeringen gaat het voornamelijk over vertrouwen. Net op het moment ik me helemaal een nul voelde sloeg hij de bal zelf mis. Dus van mij…? Mag ie niet.

Pittoresk Picardië

In het voorjaar trokken het lief en ik richting de Franse Noordkust voor een echte uitwaai-vakantie. De GPS gaf aan dat het slechts 3,5 uur rijden was richting het pittoresk huisje dat we voor een weekje gereserveerd hadden. Aangezien ik op reisvlak een echte planner ben, leende ik enkele weken op voorhand enkele reisgidsen bij de bibliotheek. Daarin werd de streek omschreven als een vergeten regio waar iedereen wel eens doorreed richting een andere bestemming.

Mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Wanneer we Noord-Frankrijk met de wagen eerder doorkruisten leek het een industrieel gebied, maar niets is minder waar. Vanaf Calais en Lille verandert het landschap in prachtige uitzichten met niets dan natuur en pittoreske dorpjes. Ook de zon was aanwezig en liet ons, op 1 korte regenbui na, niet in de steek.

Omdat ik online heel wat (neutrale) tips en informatie miste over de streek, vind je hier enkele must-sees. Vergeet dus volgende keer even de afschuwelijke Belgische kust en rij eventjes door. Het is beslist de moeite waard.

1. Notre-Dame – Kathedraal van Amiens
De grootste kathedraal van Frankrijk vind je terug in Amiens. Het buitenwerk alleen al bereikt een hoogte van 145m. Normaal zijn we niet gek van kerken, maar hier valt je mond toch van open. De toegang is natuurlijk gratis en het is handig om even binnen te springen voor je een bezoek brengt aan het Office de tourisme, wat aan hetzelfde plein gelegen is. Ik geloof dat de Notre-Dame van Parijs 3x in dit gebouw pastte. De kerken die je tijdens eerdere vakanties bezocht verdwijnen in het niets tegenover deze reus.

2. Maison de Jules Verne
Een kleine wandeling later beland je voor de poort van het huis van Jules Verne. Dit museum ligt verstopt in de stad en we vonden er ook weinig informatie over bij de toeristische dienst. Het herenhuis is nochtans zeker een bezoek waard en baadt in nostalgische luxe. Jules Verne heeft hier dan ook tussen 1882 en 1900 heel wat geschreven. Naast zijn boeken vind je er ook een prachtige verzameling aan illustraties terug.

3. Ondergrondse stad Naours
Deze grotten werden aan het eind van de 19de eeuw ontdekt. Grot is eigenlijk een foutieve benaming want in Naours vind je een heuse ondergrondse stad terug. Denk aan 300 kamers, tal van openbare pleinen, kruispunten, stallen, schoorstenen en een kapel. Tijdens vele oorlogen diende de grot als schuilplaats voor bijna 2600 mensen. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ingenieuze systeem van de ondergrondse stad gebruikt als hoofdkwartier van de Duitsers. Een absolute must see. We werden oprecht stil van de sfeer en omvang van dit ondergronds stelsel.

4. Saint-Valery-sur-Somme
Een pittoresk stadje, gelegen aan de monding van de Somme, met een verrassend Middeleeuws centrum en charmante straatjes. Doordat Saint-Valéry-sur-Somme gedeeltelijk op een heuvel gelegen is, krijg je meerdere uitzichtpunten op de baai. Op de top van de heuvel is een gotisch kerkje gelegen (de Sint-Martinuskerk) en even verder vind je een Middeleeuwse poort waarlangs Jeanne d’Arc passeerde. Je hebt een mooie wandeldijk met fraaie woningen en in de regio kun je bij laagtij zelfs wilde zeehonden spotten.

5. Musee Somme 1916
Voor al wie interesse heeft in de Grote Oorlog is dit museum een bezoekje waard. Opgebouwd in ondergrondse gangen waar er zelfs een aanval gesimuleerd wordt, waardoor je je in de echte loopgraven waant. We vonden dit museum beter dan het grote museum van de Eerste Wereldoorlog in het nabijgelegen Péronne. Sla dit stadje dus zeker niet over onderweg.

6. Ault
Ault zou één van de lievelingsplaatsen van de schrijver Victor Hugo zijn, waarover je een wandelroute kan volgen. Ik kan hem alvast geen ongelijk geven. We waren even met de auto gestopt om te genieten van het prachtige uitzicht. De rand van de kliffen van Normandië Alabaster kust met temidden de beschermende vallei met het Bois de Cise. Een groene omgeving met uitzicht op het het Kanaal. Een mix van natuurlijke schoonheid zonder een overrompeling door toeristen.

Benieuwd naar meer? Bekijk zeker ons reisverslag in volgend filmpje en alvast bon voyage!

Mengelmoes

Ken je dat gevoel? Het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden… Ik had dit jaren aan een stuk. Een machteloos gevoel, wat me soms zowel kwaad als droef maakte.

Het is niet de bedoeling om mijn medisch dossier online te gooien, maar ik hoop met deze blog ergens mensen te helpen. Ik weet dat mijn verhaal geen zeldzaamheid is. Doorheen het afgelopen jaar kwam ik steeds vaker mensen tegen die zich ook ergens tussen de kast en de muur begaven.

Mijn eerste klachten begonnen reeds 10 jaar geleden. Ik at en snoepte graag, maar had vaak darmklachten en bleef erg mager. Al erg snel werd “spastisch colon” genoemd. Onder die term kreeg ik medicatie voorgeschreven en werd ik naar huis gestuurd. De medicatie greep echter niet aan en doorheen de jaren waren er momenten dat de pijn niet te harden was.

In 2010 greep men uiteindelijk dan toch in met een ademtest om te controleren of ik niet lactose-intolerant was. Wat ik niet wist was dat mijn toenmalige huisarts deze had opgestuurd naar Leuven en vervolgens haar praktijk verhuisde. De uitslag verdween spoorloos uit mijn medisch dossier. De huisarts verzekerde me echter dat de uitslag negatief was, anders had ze me de resultaten voorgelegd en ingegrepen.

Jaren gingen voorbij en een keer belandde ik zelfs op spoed. De specialist vroeg me wat ik als laatste maaltijd gegeten had en reageerde met “maar jij bent lactose-intolerant”. Ik antwoordde al snel dat ik daar recentelijk op getest was en dat de uitslag negatief was. Einde van die stelling, maar helaas niet het einde van mijn klachten.

Afgelopen zomer werden de klachten ernstiger. Mijn huisarts geloofde me niet. Ook niet wanneer ik vertelde dat de medicatie tegen spastisch colon niet aansloeg. Het was de stress als zelfstandige, het zat tussen mijn oren en ik fixeerde me er te hard op. Ik leefde toch gelukkig en moest kijken naar mensen met Fibromyalgie, die hadden het pas erg. Ik kreeg geen doorverwijzing meer naar een specialist omdat het verhaal voor haar eindigde. In die periode kwam na 3 jaar mijn latose-test bovendrijven, die wel positief bleek te zijn wat voor mij een deur opende.

Ik nam met het verhaal van mijn huisarts echter geen genoegen en trok naar een andere arts. Daar kreeg ik wel een doorverwijzing naar een specialist in Herentals die mijn klachten gelukkig ernstig nam. Een test en een week later bleek ik enorm intolerant aan Fructose te zijn. De maximumwaarde van 20 op de ademtest werd grondig overschreden met een waarde van 130. Van de test alleen al was ik behoorlijk ziek. Na jaren van het kastje naar de muur gestuurd te worden weet ik sinds vandaag dat mijn klachten (en andere kwaaltjes) het gevolg zijn van lactose en fructose intolerantie. Volgende week heb ik een eerste afspraak met een voedseldeskundige en start ik met het FODMAP-dieet.

Wat een einde bij mijn huisarts was, was voor mij gelukkig een nieuw begin. Geef dus nooit te snel op als het gaat om je eigen gezondheid, want je beseft al snel dat dat het àllerbelangrijkste is en je leven stevig kan beïnvloeden.

Het leven zoals het is: 3 jaar zelfstandige

LinkedIn wenste me afgelopen week proficiat met mijn ’3de verjaardag bij Think Tomorrow’. Even tijd om stil te staan en terug te blikken op 3 jaar ‘zelfstandigheid’. Hieronder het verhaal van mijn eerste stappen met een zelfstandig statuut.

Start!

‘Ooit wil ik een eigen bedrijfje hebben’ zei ik toen mijn eerste werkgever vroeg wie ‘Emma was binnen 5 jaar’. Dat was tijdens mijn sollicitatiegesprek. De werkgever vond me ambitieus en ik had mijn eerste job in de reclamesector beet.

Dat idee dat ik ‘ooit iets van mezelf wou opbouwen’ bleef. Het bedrijf onderging een herstructurering en enkele nieuwe werkkrachten vielen daarbij van de kar. Ook ik ontving mijn ontslag, wat later weer ingetrokken werd. Dat deed me beseffen dat er in het leven weinig zekerheden zijn.

Vriendinnen verklaarde me voor gek ‘ga voor de overheid werken’ scandeerde de omgeving. Alsof ik de invulling van mijn leven zou opofferen voor een goed pensioen, wie weet hoe snel het om is… Werken doe je 8u per dag, 40u per week, 40 jaar lang. Als je daar de totale som van maakt kun je maar beter je werk écht graag doen.

De eerste maanden

De eerste maanden zijn vol onzekerheid. We investeerden een minimum kapitaal in onze zaak, waar we meteen een (tweedehands) wagen van kochten. Een halvering van budget, maar noodzakelijk. Met een fiets kom je niet ver. In de omgeving raakte onze opstart bekend. Enkele investeerders klopten op de deur, maar speelden in op onze onzekerheid. Het gaf een slecht gevoel. We besloten met 2 door te zetten, wat uiteindelijk ook het doel bij opstart was.

Ik ben overigens tot de dag van vandaag erg blij dat ik niet alleen de stap heb gezet, maar kon rekenen op Kevin. Tijdens de eerste maanden hield ik me bezig met naamsbekendheid op te bouwen en Think Tomorrow een sterke branding te geven. Moeilijk, zonder klanten of referenties. Nog moeilijker was prospectie. Want hoe kon je iets verkopen dat amper een week bestond?

De eerste klanten

Gelukkig kregen we het vertrouwen van DmLights en DCM, onze 2 eerste klanten, waar we vandaag nog steeds enorm graag voor werken. Je merkt dat de opbouw van je klantenportefeuille voor een sneeuwbal-effect zorgt. De ene referentie brengt je in contact met weer heel wat andere bedrijven.

Bij opstart werd me verteld dat ‘de kleintjes voor de kleintjes werken en de groten voor de groten’. Dit klopt niet. Je moet jezelf altijd onderscheiden in je eigen talent en de kwaliteit van je product en dienstverlening. Zo werkten Kevin en ik tijdens het eerste jaar al voor enkele grote merken. De grootte van je firma telt niet, het draait om talenten en wat je ermee doet.

Het eerste loon

In het begin is het erg schrikken van de hoge lasten die een zelfstandige betaalt. Hiermee wil ik geen klaagzang inluiden, maar als werknemer was ik me niet bewust van de hoge sociale bijdragen per kwartaal. In ruil krijg je helaas niets terug. Bij ziekte, zwangerschap of pensioen kan je niet rekenen op een uitkering. Ook besef je dat vakantiegeld en ‘een dertiende maand’ leuke extraatjes waren. In de plaats van dat laatste krijg je in december vaak een afrekening, zowel het 4de kwartaal als het aanslagbiljet van de belastingen vallen dan privé voor je in de bus.

Je weet waarvoor je werkt. De verantwoordelijkheid brengt een spanning mee, maar is toch erg fijn. In januari 2011 ontving ik mijn eerste loonbrief. Kevin ondertekende hem met ‘Proficiat’ en de datum. Een habbekrats, maar wel een bedrag waar je elke cent letterlijk zelf van verdiend hebt.

Waarom?

Als ik de tijd terug zou draaien zou ik dezelfde keuzes maken. Zelfstandige zijn geeft een bepaalde kick. Je leeft voor je werk en je werkt voor je leven, maar elke stap voorwaarts geeft kriebels. Ik heb Think Tomorrow altijd vergeleken met een kind. Je bent trots op elke stap voorwaarts en ziet je bedrijf als het ware groeien en volwassen worden. Als het valt of ziek wordt ben je bezorgd, maar doe je er alles aan om het snel te genezen.

Realistisch heb ik altijd het ‘worst case scenario’ in mijn achterhoofd gehouden. Maar dan kan ik op het einde van de rit mezelf niet verwijten dat ik het niet éénmaal geprobeerd heb. Onder het motto ‘beter proberen en dan falen, dan niet te proberen en sowieso te falen’ gaf ik 3 jaar geleden mijn vast werk op.

Tips

De tips die ik aan elke starter wil geven:

  • Durf een zaak samen met iemand anders op te starten. Wees er van bewust dat je echt een huwelijk met elkaar aangaat (in goede en slechte tijden), dus zorg ervoor dat je de persoon echt vertrouwt en volledig kent. Je ondertekent samen een contract bij de notaris en neemt samen de verantwoordelijkheid. Kevin en ik verschillen enorm en hebben onze eigen sterktes en zwaktes. Daarom vullen we elkaar net goed aan. In goede en slechte tijden sta je er op zakelijk vlak niet alleen voor en ‘good things are even better when shared’.
  • Investeer in je eigen branding. Een bevriend ondernemer zei bij opstart dat ooit de dag komt dat je geen tijd meer hebt om aan je eigen naamsbekendheid te werken. Een teken dat het goed gaat met je bedrijf, maar het blijft ontzettend belangrijk om je eigen branding te onderhouden.
  • No guts, no glory telt letterlijk. Heb lef en durf investeren in werkmiddelen en personeel, ook al bijt dat soms even in je cash flow.
  • Maak waar wat je verkoopt, tevreden klanten zijn trouwe klanten. Lucht verkoopt niet, kennis waar je niet over beschikt evenmin.
  • Neem voldoende vakantie. In de beginfase erg moeilijk, maar neem als zelfstandige voldoende rust en vakantie. Blijven doorwerken keert op een dag tegen je en dan is de weg terug erg moeilijk.

Tot slot, geniet van de rit. Soms gaat het snel, soms is er een looping waar je even niet goed van bent, je weet nooit waar je uitkomt maar uiteindelijk draait het allemaal om passie en geluk.