Gezien: Boyhood

Afgelopen zaterdag trokken we richting Antwerpen voor de film Boyhood. Ik wil me niet laten beïnvloeden door recensies maar omdat de kritieken zo lovend zijn, had ik hoge verwachtingen van deze film. Des te meer omdat met dit project een stukje filmgeschiedenis geschreven wordt.

De regisseur, Richard Linklater, draaide deze film overheen 12 jaren en gebruikte steeds dezelfde acteurs. Zo stapte hoofdrolspeler Mason, gespeeld door Ellar Coltrane, op 7 jarige leeftijd in dit project. Je ziet de personages letterlijk groeien en ook – excuseer – verouderen gedurende 165 minuten.

Van kind tot puber, de typische school-perikelen, de eerste liefde, het eerste liefdesverdriet, afstuderen… tot scheidingen, hertrouwen, je carrière omgooien, ouderschap, financiële strubbelingen. Iedereen vindt zijn of haar situatie wel terug. Je zit geen 165 minuten op het puntje van je stoel maar bent toeschouwer van het dagelijks leven van anderen. Zonder Facebookfilter waardoor ieders leven er rooskleuriger uitziet.

Ik kwam buiten en dacht na. Het leven gaat inderdaad razendsnel aan je voorbij. Ik dacht aan mijn middelbaar, eerste liefde (gevolgd door het eerste liefdesverdriet), mijn jaren studeren in Antwerpen, de eerste job, Think Tomorrow, Stijn… Ook al klinkt het wat zweverig, na het bekijken van deze film wou ik dat ik er meer van genoten had. De tijd flitst voorbij, net zoals deze 2,5 uur durende prent. Enkel doet Boyhood je wel stilstaan en remt het je dagelijks leven heel eventjes af.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s