Fruc(k) Fructose

Ik denk nog vaak aan hoe het toen begon. We lagen arm in arm in het gras onder de zon…

Zo begon het zeker niet, maar ik weet nog wel goed hoe het begon. Het was ‘s ochtends vroeg. Mijn maag gromde van de honger. Ik mocht niets eten tot ik de test gedaan had. Mijn ontbijt bestond uit een glas water waarin vruchtensuiker (fructose) opgelost werd. Vervolgens moest ik op bepaalde tijdstippen in tubes blazen, tot zeven keer toe. Daar was ik letterlijk wel even zoet mee.

Ik kiepte het glas kwiek achterover. De oplossing was zo zoet dat het mijn gehemelte prikkelde. Ik zette me neer in de zetel en bladerde doorheen de tv-opnames. De timer tikte en plots was het daar… Het gevoel dat ik al anderhalf jaar kende, maar geen enkele dokter wist te plaatsen. Waarna het al snel in het hokje tussen de oren en stress belandde. Moedeloos maakte het me.

Mijn lichaam begon te vechten tegen de vloeistof. Mijn maag draaide alsof ik net een wilde rit in een achtbaan achter de rug had. Mijn darmen leken de achtbaan zelve en al mijn prikkels werden geactiveerd. Ik kreeg het warm. Klammig stond ik op om naar het toilet te gaan. Ziek.

Eén dag later kreeg ik het verdict. Fructose intolerantie in een gradatie dat de ziekenhuisarts nog nooit had gezien. Vanaf een waarde van 20 beland je in de rode zone en ben je intolerant. Op mijn hoogtepunt (of noem het eerder dieptepunt) zat ik aan 151.

Het is nu meer dan een halfjaar geleden, maar ik weet nog goed hoe het begon. Toen ik vorige week tijdens het inpakken voor de verhuis op mijn uitslag botste, besefte ik weer hoe hard het mijn leven veranderde. Een begin van een zoektocht wat nog steeds een echte struggle blijft. Zeker omdat weinig artsen in België van deze intolerantie op de hoogte zijn. In Australië is het dan weer enorm gekend en de dokter in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen zegt dat het slechts een kwestie is van tijd.

Toch valt de zoektocht niet altijd even mee, blijft het gemis van zoet groot (chocolade, desserten, frisdranken) en vraagt het allemaal geduld. Dit artikel is zeker niet bedoeld als klaagzang want ik weet dat er duuzend ergere aandoeningen bestaan. Enkel was de lange periode voor de diagnose de zwartste in mijn leven. Zowel werken, uitstapjes als op reis gaan gingen me niet af. Het ziek zijn vrat aan me en ik omschreef mijn gevoel vaak als 3 dagen pukkelpop achter de rug te hebben, inclusief kater, enkel nu na nachten van 10u slaap.

Wat is het?

Normaal gesproken wordt fructose via een speciaal transport eiwit (de glucosetransporten GLUT-5) in de darmwandcellen opgenomen. Bij Fructose Malabsorptie is deze werking verstoord of ontbreken de eiwitten waardoor de fructose in hoge concentratie in de dikke darm terechtkomt met alle gevolgen vandien. Zowel misselijkheid, diarree, buikkrampen, spierpijn en (chronische) vermoeidheid zijn gekende klachten van deze intolerantie.

Wanneer mensen vragen in wat dan precies fructose zit, is “in alles” geen overdreven antwoord. Voornamelijk de aanwezigheid in gewone suiker maakt de zoektocht naar verdraagbaar voedsel erg moeilijk. Verder vind je fructose terug in fruit (appelen, peren, abrikozen, kersen, mango, perzik…), groenten (asperges, bloemkool, prei, maïs, champignons, ajuin, erwten, look…) tarwe (brood, pasta…) en als je dan de lactose intolerantie erbij neemt (melk, boter, kaas…) is de inspiratie naar een lekkere maaltijd snel zoek.

Om positief te eindigen heb ik het afgelopen halfjaar enorm veel geleerd van mijn lichaam. De pijn na een verkeerde maaltijd blijft enorm maar na wat gepuzzel vind ik vaak de oorzaak. Mijn verloren kilo’s zijn gelukkig bijna terug door suikervrij te eten (oh tegenstrijdigheid) en afgelopen winter kreeg ik opvallend minder bezoek van virussen.

Om informatie uit te wisselen met anderen en gemotiveerd te blijven tijdens de zoektocht, richtte ik enkele maanden geleden de Facebook pagina Lactose- en Fructosevrij leven op. Momenteel telt de pagina 56 fans met voornamelijk een sterke groei de afgelopen weken. Bij mijn laatste bezoek aan de huisarts, die voor mij nog nooit van de aandoening had gehoord, bleken er twee andere patiënten ook de diagnose gekregen te hebben en niet de deur uit te geraken.

Het is een kwestie van tijd, maar ook tijd is kostbaar. Mocht je twijfelen, aarzel niet om bij je arts ten rade te gaan voor een test. Je lichaam kennen en daarmee de symptomen gedeeltelijk zelf in de hand krijgen is het allemaal waard.

Vintage vondst

De vriend mag het aan den lijve ondervinden en ons huurhuis puilt er nu al van uit. Vintage doet mijn hartje sneller slaan.

Ik doe tegenwoordig niets liever dan snuisteren op rommelmarkten, garageverkopen of tweedehands winkels. Er poppen retro winkeltjes op als paddenstoelen uit de grond maar die probeer ik stellig te ontwijken. Waarom? Omdat de zoektocht naar die éne schat zo leuk is. Zo ook afgelopen kerstvakantie. Tijdens het inslaan van kerstcadeaus passeerden we een tweedehands winkel. Terwijl de vriend de auto bij een naburige carwash opblonk, nam ik uitgebreid de tijd om te snuisteren.

In één van de bakken trok een kapstok in de vorm van een aapje mijn aandacht. De vormgeving, het materiaal, de zwaarte… op de één of andere manier kon ik het niet loslaten en vond ik het kapstokje intrigerend. Even later op de avond, toen ik mijn laatste werk aan het afronden was, besloot ik online op zoek te gaan naar meer informatie rond de handtekening “WB”.

Tot mijn verbazing vond ik de ontwerper van de kapstok. Walter Bosse, zoon van kunstenaars, geboren in 1904 in Wenen waar hij kunstschool volgde. Hij was gespecialiseerd in keramiek en verkocht enkele werken aan de bekende Wiener Werkstätte bij Josef Hoffman. In 1940 begon hij te experimenteren door zijn figuren een zwart laagje te geven. Dit werd de “Black Golden” lijn genoemd waarvan hij ongeveer 3000 figuurtjes creëerde waar dus ook de kapstok deel uitmaakt.

De foto’s die ik terugvond brachten me naar veilingsites waar de prijzen hoog opliepen. Maar mijn aapje dat ik aan 2 euro kocht? Dat koester ik. Met zijn 70 jaar verdient hij een mooi pensioen en een plaatsje in ons nieuwe huis tussen alle andere vintage spulletjes met een verhaal.


Op de stoel bij Angelique #10jaarVIJF

Op zondag 9 november mocht ik met mijn lieve collega’s naar het verjaardagsfeest van de televisiezender VIJF. Omdat Joyce Poelmans persoonlijk blogt voor de zender (en daarnaast nog voor de superleuke blog BlabberBuzz schrijft), konden we op de gastenlijst voor deze exclusieve party. Aangekomen op de locatie mochten we meteen aansluiten bij de workshop van Angelique Vandewinkel, de visagiste die aan de zijde van Jani Kazaltis al heel wat gezichten onder handen nam.

Tijdens de 45-minuten-durende workshop mocht ik als proefdier fungeren, aangezien Angelique zocht naar een make-uploos model en dat, op de collega’s na, een zeldzaamheid bleek te zijn. Ik settelde me met een klein beetje angstzweet op de stoel en kreeg de volle lading; aan make-up welteverstaan. Collega Joyce Darimont noteerde alle stappen. Hieronder een kort (lang) overzicht:

  • 2x per dag reinigingsmelk aanbrengen d.m.v. cirkelvormige bewegingen te maken gedurende 1 minuut. Vervolgens goed afspoelen.
  • Lotion op een watje aanbrengen en daarmee je poriën sluiten.
  • Dagcrème aanbrengen.
  • Primer aanbrengen (de vloeibare versie, geen poeder).
  • Concealer gebruiken onder de ogen om wallen weg te werken en dit met een penseel goed uitsmeren.
  • Font de teint met een borsteltje aanbrengen.
  • Hydraterende spray gebruiken.
  • Oogschaduw aanbrengen met een borsteltje (best natuurlijke kleuren gebruiken).
  • Oogpotlood gebruiken net boven de wimpers. Vervolgens met een gommetje over het potloodlijntje gaan.
  • Conditioner Mascara gebruiken.
  • Mascara aanbrengen.
  • Wenkbrauwpoeder over je wenkbrauwen aanbrengen.
  • Blush aanbrengen met een borstel beginnend op je jukbeenderen en vervolgens naar boven toe werken.
  • Lipstick / lipgloss toevoegen.
  • Hals bijwerken met poeder.

In mijn dagelijkse agenda (en portemonee) nog geen plaats gevonden om deze 15 stappen te doorlopen. Maar de workshop geeft zeker voldoende inspiratie om tijdens de feestdagen eens een keertje toe te passen.

Zolang loop ik nog eventjes rond als Sneeuwwitje. Maar hey, zeg nu nog eens dat ik me niet afstem op de seizoenskleuren.

Decovry – Doordacht design shoppen

We treuren nog steeds over het heengaan van designshop Fab, dat onlangs een uitverkoop hield en daarmee het ruime assortiment van hun webshop fors inperkte. De hemel klaarde echter op toen we botsten op Decovry.com, een webshop dat fijn design en decoratiespullen aanbiedt via wekelijkse verkopen.

Elke 7 dagen worden andere designers in de kijker geplaatst. Via je account word je op de hoogte gehouden van interessante verkopen. Nog leuker is dat je kortingen kunt scoren door je aankoop te delen, vrienden uit te nodigen of een product of designer te suggereren. Een sociaal shop platform dat afgelopen week de prijs voor “Beste Retail Website 20143″ wegkaapte.

Mijn favoriet? Het handige wandrek “Loopholes” van Atelier Belge. Opgebouwd uit verschillende modulaire units zodat je je eigen indeling kan creëeren en veranderen naar believen. Ideaal om je aangekochte spulletjes meteen te etaleren.

Mag ie?

Afgelopen week verschenen er artikels in de krant dat een minister met obesitas niet geloofwaardig is als minister van Volksgezondheid. We spreken dan over de befaamde Maggie De Block, haar achternaam inderdaad niet gestolen. In alle eerlijkheid heb ik er weinig problemen mee. Want wie kent haar ware verhaal? In een eerdere blog meldde ik al dat het tamelijk kort door de bocht is dat mensen zouden kiezen voor hun gewicht. Magere mensen moeten wat meer eten, mollige mensen wat minder. Je weet nooit welk verhaal er achter de persoon schuilgaat, dus op uiterlijk beoordeel ik niet graag. Erger vond ik voormalig minister van Cultuur Joke Schauvliege, wie tijdens een interview toonde dat ze weinig kaas van haar functie gegeten had. Maar genoeg gekritikasterd…

Afgelopen week zat ik bij een verzekeringsagent die me fiscaal advies gaf na de aankoop van onze nieuwe woonst. Een man wiens manier van klanten winnen me niet echt aansprak. Die van een agressieve / arrogante aanpak, wat me algauw dom deed voelen. Want neen, ik zet momenteel geen noemenswaardig groot bedrag opzij voor mijn pensioen. Met de recente aankoop van de woonst en verbouwingen voor de deur telt elke cent. Hij lachte met de huidige indeling van mijn groepsverzekering en vond gewaarborgd inkomen als zelfstandige niet van belang. Zeker niet tegenover pensioensparen omdat dat nu fiscaal voordelig is. Na anderhalf uur voelde ik me oprecht dom en bespot.

Echter liet de man als troost weten dat hij beseft dat verbouwingen zwaar zijn. Door een immense boete die hij aan de fiscus moest betalen liggen zijn verbouwingen al geruime tijd stil. Inzake financiën en verzekeringen gaat het voornamelijk over vertrouwen. Net op het moment ik me helemaal een nul voelde sloeg hij de bal zelf mis. Dus van mij…? Mag ie niet.

Pittoresk Picardië

In het voorjaar trokken het lief en ik richting de Franse Noordkust voor een echte uitwaai-vakantie. De GPS gaf aan dat het slechts 3,5 uur rijden was richting het pittoresk huisje dat we voor een weekje gereserveerd hadden. Aangezien ik op reisvlak een echte planner ben, leende ik enkele weken op voorhand enkele reisgidsen bij de bibliotheek. Daarin werd de streek omschreven als een vergeten regio waar iedereen wel eens doorreed richting een andere bestemming.

Mijn verwachtingen waren niet erg hoog. Wanneer we Noord-Frankrijk met de wagen eerder doorkruisten leek het een industrieel gebied, maar niets is minder waar. Vanaf Calais en Lille verandert het landschap in prachtige uitzichten met niets dan natuur en pittoreske dorpjes. Ook de zon was aanwezig en liet ons, op 1 korte regenbui na, niet in de steek.

Omdat ik online heel wat (neutrale) tips en informatie miste over de streek, vind je hier enkele must-sees. Vergeet dus volgende keer even de afschuwelijke Belgische kust en rij eventjes door. Het is beslist de moeite waard.

1. Notre-Dame – Kathedraal van Amiens
De grootste kathedraal van Frankrijk vind je terug in Amiens. Het buitenwerk alleen al bereikt een hoogte van 145m. Normaal zijn we niet gek van kerken, maar hier valt je mond toch van open. De toegang is natuurlijk gratis en het is handig om even binnen te springen voor je een bezoek brengt aan het Office de tourisme, wat aan hetzelfde plein gelegen is. Ik geloof dat de Notre-Dame van Parijs 3x in dit gebouw pastte. De kerken die je tijdens eerdere vakanties bezocht verdwijnen in het niets tegenover deze reus.

2. Maison de Jules Verne
Een kleine wandeling later beland je voor de poort van het huis van Jules Verne. Dit museum ligt verstopt in de stad en we vonden er ook weinig informatie over bij de toeristische dienst. Het herenhuis is nochtans zeker een bezoek waard en baadt in nostalgische luxe. Jules Verne heeft hier dan ook tussen 1882 en 1900 heel wat geschreven. Naast zijn boeken vind je er ook een prachtige verzameling aan illustraties terug.

3. Ondergrondse stad Naours
Deze grotten werden aan het eind van de 19de eeuw ontdekt. Grot is eigenlijk een foutieve benaming want in Naours vind je een heuse ondergrondse stad terug. Denk aan 300 kamers, tal van openbare pleinen, kruispunten, stallen, schoorstenen en een kapel. Tijdens vele oorlogen diende de grot als schuilplaats voor bijna 2600 mensen. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ingenieuze systeem van de ondergrondse stad gebruikt als hoofdkwartier van de Duitsers. Een absolute must see. We werden oprecht stil van de sfeer en omvang van dit ondergronds stelsel.

4. Saint-Valery-sur-Somme
Een pittoresk stadje, gelegen aan de monding van de Somme, met een verrassend Middeleeuws centrum en charmante straatjes. Doordat Saint-Valéry-sur-Somme gedeeltelijk op een heuvel gelegen is, krijg je meerdere uitzichtpunten op de baai. Op de top van de heuvel is een gotisch kerkje gelegen (de Sint-Martinuskerk) en even verder vind je een Middeleeuwse poort waarlangs Jeanne d’Arc passeerde. Je hebt een mooie wandeldijk met fraaie woningen en in de regio kun je bij laagtij zelfs wilde zeehonden spotten.

5. Musee Somme 1916
Voor al wie interesse heeft in de Grote Oorlog is dit museum een bezoekje waard. Opgebouwd in ondergrondse gangen waar er zelfs een aanval gesimuleerd wordt, waardoor je je in de echte loopgraven waant. We vonden dit museum beter dan het grote museum van de Eerste Wereldoorlog in het nabijgelegen Péronne. Sla dit stadje dus zeker niet over onderweg.

6. Ault
Ault zou één van de lievelingsplaatsen van de schrijver Victor Hugo zijn, waarover je een wandelroute kan volgen. Ik kan hem alvast geen ongelijk geven. We waren even met de auto gestopt om te genieten van het prachtige uitzicht. De rand van de kliffen van Normandië Alabaster kust met temidden de beschermende vallei met het Bois de Cise. Een groene omgeving met uitzicht op het het Kanaal. Een mix van natuurlijke schoonheid zonder een overrompeling door toeristen.

Benieuwd naar meer? Bekijk zeker ons reisverslag in volgend filmpje en alvast bon voyage!

Gezien: Boyhood

Afgelopen zaterdag trokken we richting Antwerpen voor de film Boyhood. Ik wil me niet laten beïnvloeden door recensies maar omdat de kritieken zo lovend zijn, had ik hoge verwachtingen van deze film. Des te meer omdat met dit project een stukje filmgeschiedenis geschreven wordt.

De regisseur, Richard Linklater, draaide deze film overheen 12 jaren en gebruikte steeds dezelfde acteurs. Zo stapte hoofdrolspeler Mason, gespeeld door Ellar Coltrane, op 7 jarige leeftijd in dit project. Je ziet de personages letterlijk groeien en ook – excuseer – verouderen gedurende 165 minuten.

Van kind tot puber, de typische school-perikelen, de eerste liefde, het eerste liefdesverdriet, afstuderen… tot scheidingen, hertrouwen, je carrière omgooien, ouderschap, financiële strubbelingen. Iedereen vindt zijn of haar situatie wel terug. Je zit geen 165 minuten op het puntje van je stoel maar bent toeschouwer van het dagelijks leven van anderen. Zonder Facebookfilter waardoor ieders leven er rooskleuriger uitziet.

Ik kwam buiten en dacht na. Het leven gaat inderdaad razendsnel aan je voorbij. Ik dacht aan mijn middelbaar, eerste liefde (gevolgd door het eerste liefdesverdriet), mijn jaren studeren in Antwerpen, de eerste job, Think Tomorrow, Stijn… Ook al klinkt het wat zweverig, na het bekijken van deze film wou ik dat ik er meer van genoten had. De tijd flitst voorbij, net zoals deze 2,5 uur durende prent. Enkel doet Boyhood je wel stilstaan en remt het je dagelijks leven heel eventjes af.

Welk type Facebookgebruiker ben jij?

Je hebt de actieve gebruikers die dagelijks of meer posten. De slapers waarvan je nog amper wist dat je hem of haar in je vriendenlijst had staan. De gamers waarvan de spelverzoeken zich eindeloos blijven opstapelen. De moeders die hun kinderen steeds in de spotlight plaatsen… Elk type gebruiker vindt op Facebook wel zijn of haar gading. Maar tot welk type behoor jij? Of ben je een mix van meerdere types? We plaatsen niet graag mensen in hokjes, maar bij deze post lieten we ons een goed gaan. Hieronder een overzicht van de opvallendste type Facebookgebruikers.

De Stalker

Deze gebruiker lijkt niet actief op Facebook, maar gebruikt het social media platform eerder om mensen in de gaten te houden. Bots je toch eens op hen in “real life”, ben je wellicht verrast hoeveel deze persoon over jou weet. Ook online hebben stille waters dus diepe gronden.

De Babyboomer

Je kent hen wel, de generatie Babyboomers die vlak na de oorlog geboren werd. Deze 55-plussers ontdekken steeds meer de weg naar Facebook. Via hun profiel hebben ze een handvol vrienden, ook vaak babyboomers of familieleden. Deze groep gebruikt Facebook voornamelijk om contact te houden met hun kinderen of om up-to-date te blijven van de laatste vorderingen van hun kleinkinderen.

De Newbie

Deze gebruiker is erg actief op Facebook en helemaal mee met de laatste trends. Hij / zij neemt regelmatig selfies met de nieuwe technologische speeltjes. Het liefst zou deze gebruiker alles ‘liken’ en van elke online gebeurtenis rechtstreeks op de hoogte gebracht worden. Dit type vind je dag en nacht online. Ook op de eettafel heeft de smartphone een vaste stek, tot grote ergernis van tafelgenoten.

De Mama’s

Zo goed als elke glimlach van de kleine (b)engel wordt digitaal vastgelegd en gedeeld. De eigen profielfoto wordt al snel ingeruild voor een kiekje van zoon- of dochterlief. Eigen kind, schoon kind en dat mag heel de wereld weten. Dit geld trouwens ook voor sommige dierenliefhebbers. Vervang hierbij in bovenstaande regel ‘kind’ door ‘kat/hond…’ etc.

De Gamers

Net zoals de Newbie vind je deze type gebruiker dag en nacht online. Ze hangen echter niet gekluisterd aan hun smartphone, maar aan hun pc. De gamer zijn of haar profiel geeft een overzicht van de behaalde highscores in ‘Crystal Island’, ‘Pudding Pop’, ‘Pepper Panic’ etc. Het begon ooit met Farmville, maar nu versturen deze gebruikers meer verzoeken dan je lief is.

De Slapers

Er zijn heel wat ‘slapende’ accounts op Facebook. Dappere Babyboomers die er ooit aan begonnen maar uit schrik om hun privacy bloot te geven weer afhaakten. Mensen die enkele posts op hun profiel plaatsten maar algauw ontdekten dat het niets voor hun was. Deze profielen hebben vaak geen profielfoto en bevatten een minimum aan informatie.

De over-sharers
Sharing is caring! Als je op 5 sterren restaurant bent kan het uitzicht van je maaltijd wel eens interessant zijn. Maar weinig mensen hebben boodschap aan de inhoud van je ontbijt, middag- en avondmaal. Dit geldt ook met emoties. Liefdesverdriet is vreselijk en natuurlijk draait het op social media niet enkel om happiness. Maar elke dag je emoties online gooien (gevolgd door een reeks emoticons) is ook niet goed. Deze gebruiker heeft geen enkel probleem met privacy.

Mengelmoes

Ken je dat gevoel? Het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden… Ik had dit jaren aan een stuk. Een machteloos gevoel, wat me soms zowel kwaad als droef maakte.

Het is niet de bedoeling om mijn medisch dossier online te gooien, maar ik hoop met deze blog ergens mensen te helpen. Ik weet dat mijn verhaal geen zeldzaamheid is. Doorheen het afgelopen jaar kwam ik steeds vaker mensen tegen die zich ook ergens tussen de kast en de muur begaven.

Mijn eerste klachten begonnen reeds 10 jaar geleden. Ik at en snoepte graag, maar had vaak darmklachten en bleef erg mager. Al erg snel werd “spastisch colon” genoemd. Onder die term kreeg ik medicatie voorgeschreven en werd ik naar huis gestuurd. De medicatie greep echter niet aan en doorheen de jaren waren er momenten dat de pijn niet te harden was.

In 2010 greep men uiteindelijk dan toch in met een ademtest om te controleren of ik niet lactose-intolerant was. Wat ik niet wist was dat mijn toenmalige huisarts deze had opgestuurd naar Leuven en vervolgens haar praktijk verhuisde. De uitslag verdween spoorloos uit mijn medisch dossier. De huisarts verzekerde me echter dat de uitslag negatief was, anders had ze me de resultaten voorgelegd en ingegrepen.

Jaren gingen voorbij en een keer belandde ik zelfs op spoed. De specialist vroeg me wat ik als laatste maaltijd gegeten had en reageerde met “maar jij bent lactose-intolerant”. Ik antwoordde al snel dat ik daar recentelijk op getest was en dat de uitslag negatief was. Einde van die stelling, maar helaas niet het einde van mijn klachten.

Afgelopen zomer werden de klachten ernstiger. Mijn huisarts geloofde me niet. Ook niet wanneer ik vertelde dat de medicatie tegen spastisch colon niet aansloeg. Het was de stress als zelfstandige, het zat tussen mijn oren en ik fixeerde me er te hard op. Ik leefde toch gelukkig en moest kijken naar mensen met Fibromyalgie, die hadden het pas erg. Ik kreeg geen doorverwijzing meer naar een specialist omdat het verhaal voor haar eindigde. In die periode kwam na 3 jaar mijn latose-test bovendrijven, die wel positief bleek te zijn wat voor mij een deur opende.

Ik nam met het verhaal van mijn huisarts echter geen genoegen en trok naar een andere arts. Daar kreeg ik wel een doorverwijzing naar een specialist in Herentals die mijn klachten gelukkig ernstig nam. Een test en een week later bleek ik enorm intolerant aan Fructose te zijn. De maximumwaarde van 20 op de ademtest werd grondig overschreden met een waarde van 130. Van de test alleen al was ik behoorlijk ziek. Na jaren van het kastje naar de muur gestuurd te worden weet ik sinds vandaag dat mijn klachten (en andere kwaaltjes) het gevolg zijn van lactose en fructose intolerantie. Volgende week heb ik een eerste afspraak met een voedseldeskundige en start ik met het FODMAP-dieet.

Wat een einde bij mijn huisarts was, was voor mij gelukkig een nieuw begin. Geef dus nooit te snel op als het gaat om je eigen gezondheid, want je beseft al snel dat dat het àllerbelangrijkste is en je leven stevig kan beïnvloeden.

These are a few of my favorite teas

Ik lust geen koffie. De smaak wist me in het verleden nog nooit te bekoren en daarom zweer ik al enkele jaren trouw aan mijn kopje thee. Niet ‘s ochtends maar ‘s avonds vind je me het vaakst terug met een tas thee in de handen. De “Sleepytime” thee van Celestial Seasonings is mijn trouwe badpartner. De ultieme combinatie om heerlijk te ontspannen voor het slapengaan. Want ik ben helaas een piekeraar eerste klasse.

Een tweede favoriet die me tijdens de winterdagen vaak geholpen heeft, is de Lemon & Ginger thee van Clipper Tea. Deze thee is ideaal om allerlei verkoudheidskwaaltjes en keelpijn te bestrijden. Toeval of niet dat beide merken 100% natuurlijk zijn en bovendien hun waar mooi weten te verpakken. Alleen al voor de doosjes zou ik al hun theesoorten kopen en een open keukenkast installeren.

Wat is jullie favoriete thee?

Het leven zoals het is: 3 jaar zelfstandige

LinkedIn wenste me afgelopen week proficiat met mijn ’3de verjaardag bij Think Tomorrow’. Even tijd om stil te staan en terug te blikken op 3 jaar ‘zelfstandigheid’. Hieronder het verhaal van mijn eerste stappen met een zelfstandig statuut.

Start!

‘Ooit wil ik een eigen bedrijfje hebben’ zei ik toen mijn eerste werkgever vroeg wie ‘Emma was binnen 5 jaar’. Dat was tijdens mijn sollicitatiegesprek. De werkgever vond me ambitieus en ik had mijn eerste job in de reclamesector beet.

Dat idee dat ik ‘ooit iets van mezelf wou opbouwen’ bleef. Het bedrijf onderging een herstructurering en enkele nieuwe werkkrachten vielen daarbij van de kar. Ook ik ontving mijn ontslag, wat later weer ingetrokken werd. Dat deed me beseffen dat er in het leven weinig zekerheden zijn.

Vriendinnen verklaarde me voor gek ‘ga voor de overheid werken’ scandeerde de omgeving. Alsof ik de invulling van mijn leven zou opofferen voor een goed pensioen, wie weet hoe snel het om is… Werken doe je 8u per dag, 40u per week, 40 jaar lang. Als je daar de totale som van maakt kun je maar beter je werk écht graag doen.

De eerste maanden

De eerste maanden zijn vol onzekerheid. We investeerden een minimum kapitaal in onze zaak, waar we meteen een (tweedehands) wagen van kochten. Een halvering van budget, maar noodzakelijk. Met een fiets kom je niet ver. In de omgeving raakte onze opstart bekend. Enkele investeerders klopten op de deur, maar speelden in op onze onzekerheid. Het gaf een slecht gevoel. We besloten met 2 door te zetten, wat uiteindelijk ook het doel bij opstart was.

Ik ben overigens tot de dag van vandaag erg blij dat ik niet alleen de stap heb gezet, maar kon rekenen op Kevin. Tijdens de eerste maanden hield ik me bezig met naamsbekendheid op te bouwen en Think Tomorrow een sterke branding te geven. Moeilijk, zonder klanten of referenties. Nog moeilijker was prospectie. Want hoe kon je iets verkopen dat amper een week bestond?

De eerste klanten

Gelukkig kregen we het vertrouwen van DmLights en DCM, onze 2 eerste klanten, waar we vandaag nog steeds enorm graag voor werken. Je merkt dat de opbouw van je klantenportefeuille voor een sneeuwbal-effect zorgt. De ene referentie brengt je in contact met weer heel wat andere bedrijven.

Bij opstart werd me verteld dat ‘de kleintjes voor de kleintjes werken en de groten voor de groten’. Dit klopt niet. Je moet jezelf altijd onderscheiden in je eigen talent en de kwaliteit van je product en dienstverlening. Zo werkten Kevin en ik tijdens het eerste jaar al voor enkele grote merken. De grootte van je firma telt niet, het draait om talenten en wat je ermee doet.

Het eerste loon

In het begin is het erg schrikken van de hoge lasten die een zelfstandige betaalt. Hiermee wil ik geen klaagzang inluiden, maar als werknemer was ik me niet bewust van de hoge sociale bijdragen per kwartaal. In ruil krijg je helaas niets terug. Bij ziekte, zwangerschap of pensioen kan je niet rekenen op een uitkering. Ook besef je dat vakantiegeld en ‘een dertiende maand’ leuke extraatjes waren. In de plaats van dat laatste krijg je in december vaak een afrekening, zowel het 4de kwartaal als het aanslagbiljet van de belastingen vallen dan privé voor je in de bus.

Je weet waarvoor je werkt. De verantwoordelijkheid brengt een spanning mee, maar is toch erg fijn. In januari 2011 ontving ik mijn eerste loonbrief. Kevin ondertekende hem met ‘Proficiat’ en de datum. Een habbekrats, maar wel een bedrag waar je elke cent letterlijk zelf van verdiend hebt.

Waarom?

Als ik de tijd terug zou draaien zou ik dezelfde keuzes maken. Zelfstandige zijn geeft een bepaalde kick. Je leeft voor je werk en je werkt voor je leven, maar elke stap voorwaarts geeft kriebels. Ik heb Think Tomorrow altijd vergeleken met een kind. Je bent trots op elke stap voorwaarts en ziet je bedrijf als het ware groeien en volwassen worden. Als het valt of ziek wordt ben je bezorgd, maar doe je er alles aan om het snel te genezen.

Realistisch heb ik altijd het ‘worst case scenario’ in mijn achterhoofd gehouden. Maar dan kan ik op het einde van de rit mezelf niet verwijten dat ik het niet éénmaal geprobeerd heb. Onder het motto ‘beter proberen en dan falen, dan niet te proberen en sowieso te falen’ gaf ik 3 jaar geleden mijn vast werk op.

Tips

De tips die ik aan elke starter wil geven:

  • Durf een zaak samen met iemand anders op te starten. Wees er van bewust dat je echt een huwelijk met elkaar aangaat (in goede en slechte tijden), dus zorg ervoor dat je de persoon echt vertrouwt en volledig kent. Je ondertekent samen een contract bij de notaris en neemt samen de verantwoordelijkheid. Kevin en ik verschillen enorm en hebben onze eigen sterktes en zwaktes. Daarom vullen we elkaar net goed aan. In goede en slechte tijden sta je er op zakelijk vlak niet alleen voor en ‘good things are even better when shared’.
  • Investeer in je eigen branding. Een bevriend ondernemer zei bij opstart dat ooit de dag komt dat je geen tijd meer hebt om aan je eigen naamsbekendheid te werken. Een teken dat het goed gaat met je bedrijf, maar het blijft ontzettend belangrijk om je eigen branding te onderhouden.
  • No guts, no glory telt letterlijk. Heb lef en durf investeren in werkmiddelen en personeel, ook al bijt dat soms even in je cash flow.
  • Maak waar wat je verkoopt, tevreden klanten zijn trouwe klanten. Lucht verkoopt niet, kennis waar je niet over beschikt evenmin.
  • Neem voldoende vakantie. In de beginfase erg moeilijk, maar neem als zelfstandige voldoende rust en vakantie. Blijven doorwerken keert op een dag tegen je en dan is de weg terug erg moeilijk.

Tot slot, geniet van de rit. Soms gaat het snel, soms is er een looping waar je even niet goed van bent, je weet nooit waar je uitkomt maar uiteindelijk draait het allemaal om passie en geluk.

ThirdLove bepaalt je cupmaat via een selfie

Een BH online kopen? Zonder het nodige paswerk geven vrouwen er niet zo snel geld aan uit. ThirdLove, een Amerikaanse webshop, speelde hierop in en belooft gebruikers de ideale BH. Via een applicatie op je smartphone bepalen ze d.m.v. twee eenvoudige foto’s welke cupmaat je hebt in hun e-shop. Handig! Want zoals we vaak merken stemt een B75 van het ene merk niet overeen met een B75 van een ander merk.

Thirdlove lanceerde gisterenochtend hun applicatie in de iOS App store en kon meteen rekenen op groot succes. Het principe is eenvoudig: je neemt een foto van voor- en zijkant, wat de applicatie omzet in een 3D beeld. Een handige video toont je waar je je smartphone exact moet houden en hoe je tot een nauwkeurig resultaat komt. Na het onthullen van je exacte maten word je op je mobieltje meteen doorverwezen naar de shop en krijg je BH’s in allerhande kleuren en stijlen voorgesteld.

Helaas krijg je enkel toegang tot de applicatie wanneer je je telefoonnummer invoert. Momenteel is deze dus nog niet beschikbaar in Nederland en België. Maar het idee is erg innoverend en eveneens inspirerend voor Europese webshops. Passen we binnenkort gewoon via onze smartphone?

Easy cooking: Kipspiesjes met ovengroenten

Vrees niet. Mijn blog wordt heus geen kookblog. Enkel staat sinds de diagnose Lactose-intolerantie ‘fresh & healthy food’ toch wel centraal. Daarom probeer ik mijn kookhorizonten te verleggen en scheur ik regelmatig (lactosevrije) recepten uit. Deze keer was het een gerechtje uit de Libelle dat mijn aandacht trok. Toen de vriend zich stond uit te leven op de squashbaan leek het me het ideale moment om me nog eens aan een ovenschotel te wagen. Enkel werden 20 minuten voorbereiding er 30, en 40 minuten oven er een kleine 60. Laat je dus niet vangen door misleidende ondertitels van zulke recepten.

Wat heb je nodig voor 2 personen:

  • 2 kipfilets (of een 400g kipfilet-blokjes)
  • 500g aardappelen
  • 1 courgette
  • 1 klein bakje kerstomaten
  • 1 rode uit
  • 4 tenen knoflook
  • 5 takjes (verse) tijm
  • 1 el gedroogde oregano
  • olijfolie
  • peper
  • zeezout

Recept:

  1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
  2. Pel de knoflook. Schil de aardappelen en snij ze in plakjes.
  3. Doe ze in een ovenschaal, samen met de knoflook, tijm, oregano, peper, zout en enkele eetlepels olijfolie. Schep om.
  4. Spoel en droog de kerstomaten. Spoel de courgette en snij in stukken (kwartjes). Pel de ui en snij in partjes.
  5. Snij de kip in blokjes en kruid ze af met peper en zout.
  6. Prik ze afwisselend met de courgette, ui en kerstomaten op spiesjes (satéstokjes dus).
  7. Besprenkel met olijfolie en leg ze bij de aardappelen. Zet (minstens) 40 minuten in de oven.
  8. Uiteindelijk krijg je een heerlijk geurende keuken en deze ovenschotel als resultaat.

Smakelijk!

Easy cooking: Stoofvlees op Provençaalse wijze

Afgelopen zondag trokken de vriend en ik naar wekelijkse gewoonte naar de markt in Herentals. Omdat het buiten kouder wordt, is het de ideale tijd om het binnen des te gezelliger te maken. Na de ontdekking dat ik last heb van voedselintoleranties (zoals lactose), hebben we het nieuwe voornemen om meer te koken met verse producten. Hieronder vind je alvast het recept voor een overheerlijk provençaals stoofpotje dat bovendien erg eenvoudig te bereiden is. Gevonden in de folder van de Delhaize, maar getest en goedgekeurd ten huize Chat’eau Stemma.


Benodigheden:stoofvlees
Een goede pot zoals Creuset helpt je een heel eind op weg.

  • 2 uien
  • 1 rode en 1 gele paprika
  • 1kg heel mager rundstoofvlees
  • 2 eetlepels bloem
  • 1 eetlepel gedroogde oregano
  • 1 blik gepelde tomaten in blokjes (400g)
  • 2 tenen knoflook
  • 1 vetarm rundbouillonblokje
  • een handvol verse basilicumblaadjes
  • een ‘noot’ boter (in mijn geval lactosevrij – alpro)
  • 4 eetlepels olijfolie
  • peper en zout

Recept:

  1. Fruit de gesnipperde uien en de reepjes gesneden paprika’s in 3 eetlepels olijfolie in een stoofpot op een zacht vuur. Zet het deksel op de pot en laat stoven.
  2. Verwarm ondertussen de boter en 1 eetlepel olijfolie in een grote pan met antikleefbodem. Bak er de blokjes vlees in bruin op een hoog vuur.
  3. Bestrooi de groenten met bloem en oregano, meng 1 minuut, voeg vervolgens de tomatenblokjes toe. Vul het lege blik volledig met warm water en doe er de helft van in de stoofpot. Meng en voeg het vlees toe, de geperste knoflooktenen en het verkruimelde bouillonblokje. Giet het resterende water in de pan waarin het vlees gebakken werd, roer de aanbaksels los en doe alles bij de stoofpot.
  4. Laat met deksel 1 uur en 30 minuten op een heel zacht vuur sudderen, roer af en toe goed.
  5. Breng op smaak met peper en zout, bestrooi met fijngehakte verse basilicum en serveer met gebakken aardappelen of verse pasta.

Smakelijk!

Is POS passé?

Je kent ze wel, de standjes in de supermarkt waar je gratis kan proeven van een bepaald product en een kortingsbon toegestopt krijgt. Goed als je honger hebt tijdens het winkelen. Leuk als je eens een nieuw product wilt testen zonder het volledige pak te kopen.

Maar soms wringt het… Verkopers klampen mensen aan met een commercieel verkoopspraatje. Consumenten zijn gehaast en hebben geen tijd noch interesse in het product. De verkoopsters weten vaak zelf niet wie de doelgroep is en verliezen veel staaltjes aan mensen die aangetrokken worden door de gratis proevertjes. Je kent hen wel, de mensen die in de Colruyt rond de vleestoog bivakkeren.

Moet ook deze vorm van marketing niet stilaan veranderen en meegaan met de tijd?

Enkele weken terug stond ik in de groenteafdeling kerstomaten te kiezen. Ik had mijn keuze gemaakt tot er naast mij een dame kwam te staan. “Die kerstomaten daar zijn zo zoet, die koop ik om ‘s avonds in de zetel te snoepen bij het kijken van TV. Echt de prijs waard” zei ze, terwijl ze zelf een pakje uit het rek nam.

En zo kwam het dat ik enkele minuten later aan de kassa stond, met het merk van kerstomaten dat zij mij aangeraden had. Dat de tomaten dubbel zo duur waren en ik er eigenlijk niet zoveel nodig had maakte op dat moment weinig uit. Ik vertrouwde haar mening.

Wanneer we een POS-stand in de winkel zien, weten we allemaal dat het enige doel is om te verkopen. Het praatje van de verkoper en de aankleding van de stand schreeuwt commercialiteit. Het verleden heeft echter al aangetoond dat consumenten reclame weinig vertrouwen en meer belang hechten aan de mening van een gelijke. Zegt de website van het hotel dat de kamers baden in luxe, of zegt een recensie op booking.com dat? De laatste heeft meer waarde voor een consument.

Nu is het wachten op het eerste bedrijf dat verkopers actief inzet in de winkel, zonder aangekleed standje of promo-shirt. Die de taak vervullen zoals de dame met haar kerstomaatjes. Sluw, maar met zoveel meer effect dan anders.